2 Samuel

³²Toen Abner in Hebron begraven werd, huilde de koning luid bij het graf van Abner. En het hele volk treurde mee. ³³De koning zong dit treurlied over Abner: ³⁴Je handen waren niet gebonden,je voeten waren niet geboeid.Je bent laf vermoord,zoals iemand die gedood wordt door schurken."Daar werd iedereen nog bedroefder van. ³⁵Daarna zeiden de mannen van David dat hij iets moest eten. Maar David zwoer: "Ik zweer bij de Heer dat ik tot zonsondergang helemaal niets zal eten." ³⁶Ze vonden dat een goed antwoord. Ze vonden alles goed wat de koning deed. ³⁷En zo begreep iedereen in Israël dat de moord op Abner niet door de koning beraamd was. ³⁸De koning zei tegen zijn dienaren: "Begrijpen jullie wel dat er vandaag een groot man is gestorven in Israël? Abner was een held!