Job

¹⁶Jullie zeiden tegen mij dat ze hun geluk niet zelf in handen hebben.Dat God er plotseling een eind aan maakten dat jullie daarom niets met hen te maken willen hebben. ¹⁷Dat heel vaak het geluk hen op een dag in de steek laat.Dat hun plotseling allerlei rampen overkomen,omdat God hen straft voor wat ze hebben gedaan. ¹⁸Jullie zeggen dat ze dan worden weggeblazen als stro in de wind,als stof dat wegwaait in de storm. ¹⁹God straft zelfs hun kinderen.Maar laat Hij ook henzelf straffen!Ze moeten zélf de straf voelen voor wat ze hebben gedaan! ²⁰Ze moeten zélf voelen hoe slecht het met henzelf afloopt.Ze moeten zélf de straf van de Almachtige God ervaren. ²¹Want wat maakt het hun uit hoe het met hun gezin gaat,als zij er zelf niet meer zijn? ²²Maar wie kan God zeggen dat Hij het anders moet doen?Wie kan zeggen tegen Hem die over de engelen oordeelt,dat Hij het verkeerd doet?