បរិទេវ 4 KHSV

ទុក្ខ​វេទនា​របស់​អ្នក​ក្រុង​យេរូ‌សាឡឹម

1 ម្ដេច​ក៏​មាស​ប្រែ​ជា​ស្រអាប់ហើយ​មាស​ដ៏​សុទ្ធ​ប្រែ​ជា​បាត់​រស្មី​ដូច្នេះ!ថ្ម​ព្រះ‌វិហារ​នៅ​រប៉ាត់‌រប៉ាយ​គ្រប់​ទី​កន្លែងតាម​ដង​ផ្លូវ​ទាំង​អស់!

2 ប្រជា‌ជន​នៃ​ក្រុង​ស៊ីយ៉ូន​មាន​តម្លៃ​ណាស់គឺ​មាន​តម្លៃ​ដូច​មាស។ម្ដេច​ក៏​អ្នក​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​គេ​ចាត់​ទុក​ដូច​ជាក្អម​ដី​ដែល​ជា​ស្នា‌ដៃ​របស់​ជាង​ស្មូន​ដូច្នេះ!

3 សូម្បី​តែ​ឆ្កែ​ព្រៃ​ក៏​ចេះ​បំបៅ​កូន​របស់​វា​ដែររីឯ​ប្រជា‌ជន​របស់​ខ្ញុំ​វិញគេ​បែរ​ជា​មាន​ចិត្ត​សាហាវ​ចំពោះ​កូន​របស់​ខ្លួនដូច​សត្វ​អូទ្រុសនៅ​វាល​រហោ‌ស្ថាន។

4 កូន​តូចៗ​របស់​គេ​ស្រេក​ទឹក​ខះ​កក្មេងៗ​នាំ​គ្នា​យំ​ទារ​រក​បាយតែ​គ្មាន​នរណា​យក​អ្វី​មក​បញ្ចុក​វា​ទេ។

5 អស់​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​អាហារ​ឆ្ងាញ់ៗបរិភោគ បែរ​ជា​ដាច់​ពោះ​ស្លាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវអស់​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​តែ​ស្លៀក​ពាក់​យ៉ាង​រុង​រឿងតាំង​ពី​ក្មេង​មកបែរ​ជា​នាំ​គ្នា​កាយ​សំរាម​រក​អាហារ​បរិភោគ។

6 ប្រជា‌ជន​របស់​ខ្ញុំ​មាន​កំហុស​ធ្ងន់​ជាងអ្នក​ក្រុង​សូដុម​ដែល​ត្រូវ​វិនាស​យ៉ាង​ទាន់‌ហន់ដោយ​គ្មាន​នរណា​ប្រហារ​នោះ​ទៅ​ទៀត។

7 ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​ធ្លាប់​តែ​ជា​មនុស្ស​បរិសុទ្ធ​ឥត​ខ្ចោះហើយ​ស​ជាង​សំឡី​ទៅ​ទៀតពួក​គេ​មាន​រូប​កាយ​ល្អ​ស្អាត​ជាង​ផ្កា​ថ្មហើយ​ផ្ទៃ​មុខ​ភ្លឺ​ដូច​កែវ‌មរកត។

8 ប៉ុន្តែ ឥឡូវ​នេះ មុខ​ពួក​គេ​ប្រែ​ជា​ខ្មៅ​ដូច​ធ្យូងនៅ​តាម​ផ្លូវ គ្មាន​នរណា​មើល​ពួក​គេ​ស្គាល់​ទេពួក​គេ​ស្គម​សល់​តែ​ស្បែក និង​ឆ្អឹងហើយ​ស្បែក​របស់​គេ​ស្ងួត​ដូច​សំបក​ឈើ។

9 អ្នក​ស្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ​មាន​សំណាងជាង​អ្នក​ស្លាប់​ដោយ​អត់​អាហារដែល​វិនាស​បន្តិច​ម្ដងៗ ព្រោះ​គ្មាន​អ្វី​បរិភោគ។

10 នៅ​ពេល​មហន្ត‌រាយ​មក​ដល់ស្ត្រី​ដែល​ធ្លាប់​តែ​មាន​ចិត្ត​អាណិត​មេត្តាបែរ​ជា​នាំ​គ្នា​ស្ងោរ​កូន​ឯង​បរិភោគ​ទៅ​វិញ។

11 ព្រះ‌អម្ចាស់​ក្រេវ‌ក្រោធ​ដល់​កម្រិតព្រះ‌អង្គ​បាន​ជះ​ព្រះ‌ពិរោធព្រះ‌អង្គ​បង្កាត់​ភ្លើង​ដុត​ក្រុង​ស៊ីយ៉ូនឲ្យ​ឆេះ​រហូត​ដល់​គ្រឹះ។

12 ស្ដេច​ទាំង‌ឡាយ​នៅ​លើ​ផែនដីព្រម​ទាំង​មនុស្ស‌ម្នា​ក្នុង​លោក​ទាំង​មូលពិបាក​ជឿ​ថា បច្ចា‌មិត្ត​អាច​ចូល​មក​ក្នុងក្រុង​យេរូ‌សាឡឹម​បាន​យ៉ាង​នេះ។

13 ហេតុ‌ការណ៍​នេះ​កើត​ឡើងព្រោះ​តែ​អំពើ​បាប​របស់​ពួក​ព្យាការីនិង​កំហុស​របស់​ពួក​បូជា‌ចារ្យដែល​ប្រហារ​ជីវិត​មនុស្ស​សុចរិត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង!

14 អ្នក​ទាំង​នោះ​ដើរ​តែល‌តោល​នៅ​តាម​ផ្លូវដូច​មនុស្ស​ខ្វាក់ខ្លួន​ប្រាណ​របស់​គេ​ប្រឡាក់​ទៅ​ដោយ​ឈាមសូម្បី​តែ​សម្លៀក‌បំពាក់​របស់​ពួក​គេក៏​គ្មាន​នរណា​ហ៊ាន​ប៉ះ‌ពាល់​ដែរ។

15 អ្នក​ឯ​ទៀតៗ​ស្រែក​ដាក់​អ្នក​ទាំង​នោះ​ថា:ជន​មិន​បរិសុទ្ធ​អើយ ចូរ​ចៀស​ចេញ​ទៅ!ចៀស! ចូរ​ចៀស​ឲ្យ​ឆ្ងាយ​ទៅ!កុំ​ប៉ះ‌ពាល់​ឲ្យ​សោះ!ពួក​គេ​រត់​ភៀស​ខ្លួនពី​ប្រជា‌ជាតិ​មួយ​ទៅ​ប្រជា‌ជាតិ​មួយតែ​គ្មាន​នរណា​ទទួល​ពួក​គេឲ្យ​ស្នាក់​អាស្រ័យ​ឡើយ។

16 ព្រះ‌អម្ចាស់​ផ្ទាល់​បាន​កំចាត់‌កំចាយ​ពួក​គេព្រះ‌អង្គ​លែង​រវី‌រវល់​នឹង​ពួក​គេ។គ្មាន​នរណា​គោរព​ពួក​បូជា‌ចារ្យឬ​អាណិត​មេត្តា​មនុស្ស​ចាស់​ជរា​ឡើយ។

17 យើង​ទន្ទឹង​រង់‌ចាំ​រហូត​ដល់​ផ្សា​ភ្នែកតែ​មិន​ឃើញ​មាន​នរណា​មក​សង្គ្រោះ​សោះយើង​ឃ្លាំ​មើល ហើយ​ឃ្លាំ​មើល​ទៀតតែ​គ្មាន​ប្រជា‌ជាតិ​ណា​មួយ​សង្គ្រោះ​យើង​ទេ។

18 សត្រូវ​នាំ​គ្នា​ពួន​ស្ទាក់​ចាំ​ប្រហារ​យើងសូម្បី​តែ​នៅ​តាម​ផ្លូវ​ក្នុង​ក្រុង​របស់​យើងក៏​យើង​ដើរ​មិន​បាន​ផង។ថ្ងៃ​ដែល​យើង​ត្រូវ​ស្លាប់ ជិត​មក​ដល់យើង​ជិត​អស់​អាយុថ្ងៃ​ដែល​យើង​ត្រូវ​ស្លាប់ មក​ដល់​ហើយ!

19 អ្នក​ដែល​ប្រហារ​យើង នាំ​គ្នា​ដេញ​តាម​យើងលឿន​ជាង​សត្វ​ឥន្ទ្រី​ហោះ​ហើរ​នៅ​លើ​មេឃពួក​គេ​ដេញ​តាម​យើង​នៅ​លើ​ភ្នំពួក​គេ​ចាំ​ស្ទាក់​យើង​នៅ​វាល​រហោ‌ស្ថាន។

20 យើង​ធ្លាប់​ពោល​ថាដោយ‌សារ​ម្លប់​ត្រជាក់‌ត្រជុំ​នៃ​ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រយើង​នឹង​រស់​នៅ​ក្នុង​ចំណោមប្រជា‌ជាតិ​ទាំង‌ឡាយ។ប៉ុន្តែ​ឥឡូវ​នេះ ព្រះ‌មហា‌ក្សត្រដែល​ជា​ម្ចាស់​ជីវិត​របស់​យើងគឺ​ស្ដេច​ដែល​ព្រះ‌អម្ចាស់​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេកទ្រង់​ជាប់​ឃុំ‌ឃាំង​ក្នុង​រណ្ដៅ​របស់​ពួក​គេ។

21 ប្រជា‌ជន​ស្រុក​អេដុម ប្រជា‌ជន​ស្រុក​អ៊ូស​អើយចូរ​សប្បាយ​ចិត្ត ចូរ​រីក‌រាយ​ទៅ!ដ្បិត​អ្នក​ត្រូវ​ទទួល​ពែង​នៃ​ទុក្ខ​លំបាក​នេះ​ដែរអ្នក​នឹង​ស្រវឹង ហើយ​នៅ​ខ្លួន​ទទេ។

22 ប្រជា‌ជន​ក្រុង​ស៊ីយ៉ូន​អើយអ្នក​ទទួល​ទោស​ដល់​កម្រិត​ហើយគ្មាន​នរណា​កៀរ​អ្នក​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​ទៀត​ទេរីឯ​ប្រជា‌ជន​ស្រុក​អេដុម​វិញព្រះ‌អម្ចាស់​នឹង​ធ្វើ​ទណ្ឌ‌កម្ម​ពួក​គេស្រប​តាម​អំពើ​ដែល​គេ​ប្រព្រឹត្តគឺ​ព្រះ‌អង្គ​លាត​ត្រដាង​អំពើ​បាប​របស់​ពួក​គេ។

ជំពូក

1 2 3 4 5