Ad Hebræos

⁶  et prolapsi sunt ; rursus renovari ad pœnitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei, et ostentui habentes. ⁷  Terra enim sæpe venientem super se bibens imbrem, et generans herbam opportunam illis, a quibus colitur, accipit benedictionem a Deo : ⁸  proferens autem spinas ac tribulos, reproba est, et maledicto proxima : cujus consummatio in combustionem. ⁹  Confidimus autem de vobis dilectissimi meliora, et viciniora saluti : tametsi ita loquimur. ¹⁰  Non enim injustus Deus, ut obliviscatur operis vestri, et dilectionis, quam ostendistis in nomine ipsius, qui ministrastis sanctis, et ministratis. ¹¹  Cupimus autem unumquemque vestrum eamdem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem : ¹²  ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide, et patientia hæreditabunt promissiones.