Exodus

⁴En Mozes zei [ toen tegen de Farao ]: "Dit zegt de Heer: Rond middernacht trek Ik door Egypte. ⁵Dan zullen alle oudste zonen in het land sterven. Vanaf uw eigen oudste zoon die ná u koning zal zijn, tot en met de oudste zoon van de slavin die graan maalt. Ook alle eerstgeboren dieren van het vee zullen sterven. ⁶In heel Egypte zal luid gehuild worden. Zo'n groot verdriet is er nog nooit in Egypte geweest en zal er ook nooit meer zijn. ⁷Maar de Israëlieten en hun vee zal niets overkomen. Nog geen hond zal tegen hen of hun dieren durven blaffen. Zo zult u toegeven dat de Heer verschil maakt tussen de Egyptenaren en de Israëlieten. ⁸Al uw dienaren hier zullen naar mij toe komen. Ze zullen zich voor mij buigen en zeggen: 'Ga alsjeblieft weg, met dat hele volk dat bij je hoort!' Dan zal ik met hen vertrekken." En woedend ging hij bij de Farao weg. ⁹De Heer zei tegen Mozes: "De Farao zal niet naar je willen luisteren. Zo zal Ik heel veel wonderen doen in Egypte." ¹⁰Mozes en Aäron hebben al deze wonderen bij de Farao gedaan. Maar de Heer zorgde ervoor dat de Farao koppig bleef. Hij liet de Israëlieten niet uit zijn land vertrekken.