Дела 27 MK2006D

Павле е испратен во Рим

1 Кога беше одлучено да от­пло­ви­ме за Италија, Павле и неколку други затвореници ги предадоа на еден стотник, по име Јулиј, од царската чета.

2 Се качивме на еден адрамитски кораб, кој требаше да плови покрај азиските места, и така отпловивме. Со нас беше Аристарх, Македонец од Со­лун.

3 На другиот ден стигнавме во Сидон. И Јулиј, кој постапуваше со Павле човекољубиво, му дозволи да појде до пријателите свои, за да се погрижат за него.

4 Кога тргнавме оттаму, пловевме во заветрината на Кипар, бидејќи ветровите дуваа спротивно,

5 и, откако го препловивме морето покрај Киликија и Памфилија, стигнавме до Мира Ликиска.

6 Таму стотникот најде еден александриски кораб, кој пловеше за Италија, и нѐ префрлија во него.

7 И пловејќи полека многу дни, одвај стигнавме до Крит. Бидејќи ветрот нѐ спречуваше да влеземе таму, допловив­ме под Крит покрај Салмона.

8 И, откако со мака пловевме покрај неа, стигнавме до едно место, наречено Добри Пристаништа, близу кое се на­оѓаше градот Ласеја.

9 Откако мина многу време и пло­ве­њето стана веќе многу поопасно, а и постот беше веќе минал, Павле ги опо­мена

10 и им рече: „Гледам, луѓе, дека пло­вењето ќе биде мачно и со голема ште­та не само за товарот на коработ, туку и за животите наши.“

11 Но стотникот повеќе му веруваше на кормиларот и сопственикот на бро­дот отколку на зборовите Павлови.

12 А бидејќи пристаништето не беше погодно за презимување, многумина из­јавија дека сакаат оттаму да отпловат, ако е можно, до Феникс, критското пристаниште, кое се наоѓа спроти југо­западниот и северозападниот ветар, и таму да презимуваат.

Бура во морето

13 А кога дувна југот, тие помислија дека можат да ја остварат својата цел, ја кренаа котвата и запловија покрај Крит.

14 Но наскоро против нив се дигна бурниот ветар, наречен Евракилон.

15 И штом го зграби коработ, бидејќи не можеше да му се противстави на вет­рот, ние им се препуштивме на брано­вите да нѐ носат.

16 Минувајќи покрај едно островче, кое се вика Кавда, одвај можевме да го задржиме коработ.

17 Кога го извлекоа, употребија се­как­ви средства и го врзаа коработ одоздола; бидејќи се плашеа да не се на­сукаат на Сиртите, ги спуштија едрата и така бев­ме носени од струјата.

18 На другиот ден, бидејќи бевме сил­но фрлани од бурата, почнаа да го ис­фрлуваат товарот,

19 а на третиот ден сами со рацете свои ја исфрлаа опремата на коработ.

20 Но, бидејќи во текот на многу дни не се појави ни сонце, ни ѕвезда, а беснееше и прилично голема бура, понатаму исчезнуваше секаква надеж дека ќе се спасиме.

21 И бидејќи веќе долго време не беа јадени, Павле застана сред нив и рече: „Луѓе, браќа, требаше да ме послушате и да не тргаме од Крит, и ќе ги избег­нев­ме овие маки и штети.

22 А сега ви советувам да бидете бод­ри, зашто ниедна душа од вас нема да загине, освен коработ.

23 Бидејќи ноќеска ми се јави ангелот од Бога, Чиј сум и Кому Му служам,

24 и рече: ‚Не плаши се, Павле, ти треба да излезеш пред царот; и ете, Гос­под ти ги дарува сите, што пловат со тебе.‘

25 Затоа, браќа, не плашете се, зашто Му верувам на Бога дека ќе се случи така, како што ми беше речено.

26 Но, треба да бидеме исфрлени на еден остров.“

27 Беше веќе четиринаесетта ноќ, от­како бевме носени наваму – натаму по Јадранското Море, кога кон полноќ морнарите насетија дека се при­бли­жу­ваат до некакво копно,

28 и, кога ја измерија длабочината, от­крија дека изнесува дваесет фати; па отидоа малку потаму, измерија пак и најдоа петнаесет фати.

29 И бидејќи се плашеа да не удрат на карпести места, од страната на кор­ми­лото спуштија четири котви, па чекаа да осамне.

30 А кога морнарите намислија да по­бегнат од коработ, и спуштија чун во морето како да ќе спуштаат котви од предната страна,

31 Павле му рече на стотникот и на војниците: „Ако овие не останат на ко­работ, вие не можете да се спасите.“

32 Тогаш војниците ги пресекоа ја­жи­њата на чунот и го оставија да падне долу.

33 И пред да осамне, Павле ги покани сите да каснат, велејќи: „Денес е чети­ринаесетти ден, откако во исчекување стоите гладни, не вкусувајќи ништо.

34 Затоа, ве молам, каснете: тоа ќе ви го спаси животот. Впрочем, на ниеден од вас нема да му падне ни влакно од главата.“

35 Штом го рече тоа, зеде леб, Му бла­годари на Бога пред сите, прекрши и почна да јаде.

36 Тогаш се ободрија сите и зедоа храна;

37 а во коработ нѐ имаше вкупно двес­те седумдесет и шест души.

38 И кога се поткрепија, почнаа да го олеснуваат коработ, исфрлувајќи го житото в море.

Бродолом

39 Штом се раздени, земјата не ја познаа, но забележаа еден залив со песок, на кој решија, ако им појде од рака, да го извлечат коработ.

40 И дигајќи ги котвите, се заплови по морето; а покрај другото ги разлабавија и врските на кормилата, го развија ма­ло­то едро спрема ветрецот што дуваше, та пловеа кон брегот.

41 Но удирајќи на еден гребен, прамецот на коработ се заби и веќе не се по­мр­дна, а задниот дел од коработ се разбиваше од силата на брановите,

42 Војниците, пак, помислија да ги убијат затворениците, за да не исплива некој и да побегне.

43 Но стотникот, сакајќи да го спаси Павле, ги одврати од таа намера и запо­веда најнапред да скокнат и да излезат на земја оние, што знаат да пливаат,

44 а другите – кој на штица, кој на штогоде од коработ. И така излегоа сите живи и здрави на земја.

поглавја

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28